22 lutego 2026

1. No więc zostawiając w spokoju czwartek, w piątek, bladym świtem, wyjechałem do Łodzi.

Do Łodzi, do której jakoś nie za bardzo chciałem jechać. Dojechałem za Poznań. No i zacząłem się zastanawiać dlaczego jadąc z prędkością 120 km/godz. mam ponad 3000 obrotów. Wyszło na to, że się nie włącza overdrive.

Uruchomiłem moje wspaniałe chińskie urządzenie, które kupiłem sobie na gwiazdkę i za jego pomocą dotarło do mnie, że w skrzyni jest 110°C. Czyli za dużo. Zjechałem na parking. Odstałem z pół godziny. Skrzynia nieco wystygła. Restart samochodu nie pomógł. Zjechałem z autostrady we Wrześni. Stanąłem przy ogródkach działkowych „Nad Wrześnicą”. Wydzwoniłem człowieka, który remontował mi skrzynię dwa lata temu. Powiedział, że jest źle. Ale konkrety dopiero jak zrzuci skrzynię i popatrzy do środka. Assistance. Najlepiej wydane w zeszłym roku pięć chyba stówek. Za lawetę do Warszawy zapłaciłbym dwa tysiące. A jeszcze się okazało, że mam pięć dni samochodu zastępczego w cenie.

Laweciarz, firma założona w 1972, zawiózł mnie do swojego domu, gdzie przejął mnie jego syn. Sympatyczny młody człowiek. Laweta była ciężarowa, więc jechaliśmy ze trzy godziny z prędkością 90 km/godz. Usłyszałem kilka historii motoryzacyjnych. Nie pamiętałem na przykład o Lupo 3L. 3L od spalania.

O tym, że Range Rovery się psuły, to wiedziałem wcześniej. Usłyszałem, że tylko w okolicy Wrześni jedna firma zwiozła kilka, którym wyszły bokiem korby. No i że teraz podstawowym klientem assistance są hybrydowe toyoty, którym od 24 godzin stania potrafi umrzeć akumulator. Rozmawiałem o tym później z redaktorem Pertyńskim, moim motoryzacyjnym guru. Ktoś w Toyocie zamówił partię bardzo złych akumulatorów, które padają w całej Europie. W Polsce pomaga dokładany prądożerny immobilizer. Właściciele hybrydowych toyot zaopatrzeni są w boostery. To z kolei potwierdziła mi właścicielka toyoty CH-R. Ma booster. Pan holowniczy powiedział, że w hyundaiu jest tajny przycisk, który pozwala pożyczyć prąd z akumulatora napędowego.

Dojechaliśmy do Warszawy. Wyskoczyłem na Połczyńskiej, żeby odebrać peugeota marki opel Grandland. Pojechałem nim do Ursusa, żeby wyciągnąć z Lawiny drzwi, które miałem zawieźć do Łodzi. Niewiele brakowało, a by nie weszły. Komfortowo nie było.

Załatwiłem, co miałem w Warszawie i pojechałem do Łodzi. Jakże się cieszę, że moje życie potoczyło się w taki sposób, że opel Grandland, nawet w wypasionej wersji, nie jest samochodem moich marzeń. Wracając z Łodzi do domu, myślałem, że jajko zniosę. Nie zniosłem. Gdybym zniósł, byłby z tego jakiś pożytek.

Mechanik, który trzyma Suburbana przejął się problemem i zapowiedział, że w poniedziałek skończy. Do wtorku postanowiłem trzymać się tej wersji.

2. W czwartek i później w sobotę zrobiliśmy sobie maraton drugiej serii „Lioness”. Zakończony dyskusją.
Moim ulubionym fragmentem serialu jest tym razem rozmowa sekretarza stanu Mullinsa z zastępcą szefa CIA Westfieldem, w domu tego drugiego. O przywództwie, o tym, jak 11 września połączył Amerykanów, mimo iż młody Bush miał słabą legitymację. O tym, że przez lata rozwalono instytucje, niszczono społeczne zaufanie.
„2 977 people died on 9/11 — and I’m not including the fucking hijackers in my count — and we came together. Over a million died in COVID. Almost tore us apart.” I o tym, jak to wszystko rozgrywane jest przez wrogów Ameryki.
Dyskusja dotyczyła przede wszystkim scen rodzinnych. Moi współwidzowie uważali, że są nudne, ja tłumaczyłem, iż dobrze pokazują sytuacje, jakich byłem świadkiem. Czyli, że ważnym postaciom polityki w newralgicznych momentach mogą zadzwonić telefony z domu. W jakichś, z punktu widzenia racji stanu, idiotycznych sprawach, zaś z punktu widzenia domu sprawach najważniejszych.
No i jeszcze zarzut, że coś jest niemożliwe, że coś jest nieprawdopodobne. A jak na to, że podobną sytuację, podobny proces obserwowałem na własne oczy. Generalnie Sheridan rządzi.


3. Tymczasem w Krakowie, w związku z tym, że zebrano już wystarczającą liczbę podpisów, prezydent Miszalski zaczął w czasie rzeczywistym rozwiązywać problemy. Zazwyczaj te, do których powstania sam się przysłużył. PR-owcom zdarza się wymyślać tak świetne pomysły, że aż za dobre. W znaczeniu: tak dobre, że zupełnie nieprzekonujące.
Współsprawca i beneficjent turystyfikacji miasta protestujący przeciwko budowie hotelu. Aż się człowiek zaczyna zastanawiać, czy nie chodzi o strach przed konkurencją.

A u nas odwilż. Wody jest tak dużo, że nie ma jak wsiąknąć.

Po raz pierwszy od kilku tygodni, moje nazwisko nie padło u „Trzech Panów K.” Jestem niepocieszony.

 

18 lutego 2025

1. Wygląda na to, że w Krakowie zebrano już podpisy potrzebne do zorganizowania referendum. Teraz zbierane są dodatkowe, na wypadek, gdyby ktoś przeprowadził modną ostatnio akcję dorzucania list z fałszywymi podpisami, by zmylić organizatorów.
Ze wsi mam do Krakowa i do Warszawy podobny dystans. O ile w Krakowie wciąż słychać głosy wątpiące w sukces referendum, w Warszawie mówi się o kandydatach. Dziś usłyszałem, że nie będzie wspólnej osoby kandydującej Razemków i Lewicy (tzw. Nowej). Ma się odbyć bratobójcza, choć w tym przypadku siostrobójcza walka pomiędzy osobą radną Owcą, a osobą poselską Gosek-Popiołek. Zandberg w pierwszej turze ostatnich wyborów prezydenckich uzyskał w Krakowie z 10 procent. Obie osoby potencjalnie kandydujące to obok Zandberga, co najwyżej stały, więc sukcesu – w tym przypadku zbliżenia się do jego wyniku – im nie wróżę.
Ma się odbyć debata pomiędzy Janem Hoffmanem, przewodniczącym komitetu referendalnego, a niejakim Sękiem, wiceprezydentem miasta. Niejaki Sęk zaczepiał mnie kiedyś na Twitterze. Z ciekawości sprawdzałem, kto zacz. Patrząc na jego facebookowe profilowe zdjęcie, muszę przyznać, że dobrali się z Miszalskim jak w korcu maku.
To, co napisałem wyżej, jest niskie. Ale co poradzę na to, że właśnie taki jestem.

2. Prawdopodobnie istnieją różne rodzaje raków. Te, których używam, gdy śnieg się klei, nie zdają egzaminu, bo szybko zaczynam nosić ze sobą tyle śniegu, że zęby raków nie dochodzą do lodu. Dziś wywaliłem się raz. Raz ledwo co udało mi się utrzymać pion. Za to piesek był bardzo grzeczny.
Byliśmy w Zielonej. Galerie handlowe są trudne. Zwłaszcza, jeżeli się człowiek zdążył od nich odzwyczaić. W środku miasta pani policjantka łapała ludzi na radar. Znaczy laser. Nim ją zauważyłem, zastanawiałem się, dlaczego dwupasmową ulicą wszyscy jadą 40 km/godz.

3. W związku z wczorajszym sukcesem „Sicario: Day of the Soldado” wywarłem presję i obejrzeliśmy pierwsze „Sicario”. Bardzo to jest dobre.
Dziś moją ulubioną sceną było, jak szef tłumaczył wątpiącej Emily Blunt, że decyzje podejmują urzędnicy wybierani, a nie mianowani, więc nie ma się czym przejmować.
W Ameryce największą władzę ma urzędnik wybierany z największą legitymacją. I to ma sens. W Polsce – nie. Niemiłościwie nam panujący premier uzyskał niecałe 2,5 procenta głosów.
Marszałek Sejmu uzyskał promil głosów. Marszałek Senatu jeden procent.
Oczywiście system jest taki, że Donald Tusk, maksymalnie mógłby uzyskać niecałe osiem procent (tylu głosowało w sumie wyborców w jego okręgu).
A władzę realnie ma większą niż prezydent, za którym stoi ponad połowa wyborców.
Mam nadzieję, że za mojego życia uda się zmienić tę nieszczęsną konstytucję. Na razie nie widać na to szans. I to jest zła informacja.

 

17 lutego 2026

1. Niezdecydowany atak zimy. Niby zimno, ale nie aż tak. Niby śnieży, ale ledwo co. Chyba bym wolał, żeby już było 15 stopni.
Mechanik od Suburbana znowu jest w trybie nieodbierania. A przecież miała mu zostać tylko jedna śruba.

2. Poszedłem z pieskiem. Tym razem sam. Od razu założyłem raki. I tak się raz wywróciłem, a ze trzy razy byłem od tego blisko.
Spacerując, odsłuchałem Rokitę o Czarzastym. I przypomniało mi się przesłuchanie przed komisją Rywina. Czarzasty jak koń, jaki jest, każdy widzi. Zadziwiające jest tylko, jak wielu ludziom to nie przeszkadza.

3. Wieczorem zniknął był internet. Przygotowując kolację oglądałem „Lioness”, odcinek, w którym zagrał mój ulubiony waszyngtoński bar (ależ to pretensjonalne zdanie). Nagle stanęło. Poszedłem do piwnicy i zresetowałem modem i router. Nie pomogło. Na modemie migało na czerwono. Resetowałem jeszcze kilka razy. Nie pomagało. Czerwone na modemie znaczyło, że po drugiej stronie światłowodu nic nie ma.
Strasznie dużo rzeczy przestało działać. Zjedliśmy kolację. Postanowiliśmy, że coś obejrzymy. Mamy sporą kolekcję płyt DVD. Znalazłem „Sicario 2”. Człowiek się odzwyczaił od mizernej jakości obrazu. Obejrzeliśmy dwie trzecie filmu. Zaczęły się dziać dziwne rzeczy. Odtwarzacz potwornie jest zakurzony. Ale właśnie wrócił internet, więc obejrzeliśmy do końca na Prime. W normalnej jakości. W każdym razie „Sicario 2” daje radę. Zauważyłem tylko, że kiedy Del Toro wsiada do Silverado, to nie ma zagłówków, a potem są. Ale to w sumie nieważne.
W każdym razie zacząłem się poważnie zastanawiać, czy nie kupić Starlinka. Pewnie, gdyby nie wizja ciągnięcia kabli ze strychu, to bym się już zdecydował.

 

16 lutego 2026

1. Poeta Filas sprostował. Nie uważa, że nie warto, gdyż bardzo ciekawą jest w filmie Wiernikowskiej wątek grupy od rakiety „Na Waszyngton”. Otóż wygląda na to, że grupa ta specjalnie się pojawia, by wystąpić w tym filmie. Ktoś tam mówi coś o wojnie, używając tych samych słów, co Wiernikowska do Mazurka parę miesięcy temu.

2. 180 tysięcy ludzi obejrzało materiał Igora Zalewskiego o prof. Markowskim. Ciekawe, ilu z nich oglądało – by jak ja – sprawdzić, czy Zalewski powie, że prof. Markowski jest w połowie Bułgarem.

Poranna rozmowa Mazurka z Morawieckim. Strasznie dużo ludzi się później oburzało, że była nie taka, jak powinna. Mnie się nie chce oburzać. Mazurek wróci do formy. Albo nie wróci.

3. Byliśmy z pieskiem w lesie koło strzelnicy. Było mroźnie. Sypał śnieżek. Do tego musiałem wziąć udział w pilnej telekonferencji. Na jednym ze skrzyżowań dróg leśnych wielka zamarznięta kałuża pokryta świeżo spadniętym śniegiem wywróciła Bożenę. Przerwałem konferencję i ruszyłem jej na ratunek. Znaczy, nim na dobre przerwałem, już leżałem. W zimie trzeba nosić kurtki z kapturami. Walnięcie tyłem głowy o lód jest wtedy mniej dotkliwe.
Ciekawe, czy ktoś wpadł na pomysł, by pozwać Lasy Państwowe za to, że w zimie nie sypią piaskiem leśnych duktów.

Wieczorem usłyszałem, że ktoś odśnieża chodnik. Od kiedy zrobiono we wsi chodniki, pojawiła się konieczność ich odśnieżania. Wszystko wina PiS-u.

 

15 lutego 2026

1. Zanim się położyłem spać, miałem dyskusję z pieskiem, który postanowił noc spędzać na zewnątrz. Konkretnie, na wejściowych schodach. Co do niego wychodziłem – czmychał, gdzie pieprz rośnie. Miałem wcześniej plan, by zasnąć przed trzecią. Nie wyszło. Dopiero koło czwartej przypomniałem sobie o argumencie kiełbasy drobiowej, który, odpowiednio zastosowany, rozwiązał problem.
Spałem znowu do niemalże południa. I to jest zła informacja, bo kiedy przyjdzie mi lecieć do Warszawy, będę się miał z pyszna.

2. Obudziwszy się koło niemalże południa, przeczytałem nitkę profesora Michty o amerykańskiej edukacji. Kiedy czytam nitki profesora Michty, zawsze najpierw żałuję, że nie są po polsku, o Polsce, później dociera do mnie, że gdyby pisał po polsku, o Polsce, nikogo by nie obchodziły. Generalnie u nas nie ma zwyczaju słuchania mądrych ludzi. W Ameryce ten zwyczaj jeszcze zupełnie nie zanikł. Więc jest szansa, że nitki profesora Michty będą miały jakąś szansę poprawić świat.

Odniosę się do jednej myśli z powyższej nitki:
„Ask yourself why the most ubiquitous colloquialism in American English today is the word «like»? «It’s like, you know, like, and like…» – ad infinitum. This is an untrained mind deprived of logical linearity, grappling for order and meaning, struggling with imprecision.”
Otóż opisywana sytuacja ułatwia życie ludziom o podobnie mizernej znajomości angielskiego, jak moja osoba. Bełkotliwym „It’s like, you know, like, and like…” można przykrywać braki w znajomości wysofistykowanych słówek.

– I to byłby wspaniały finał – Joanna Scheuring-Wielgus zareagowała na to, że Włodzimierz Czarzasty zacząłby pełnić funkcję prezydenta, gdyby Karolowi Nawrockiemu coś się stało.
W takich sytuacjach dociera do mnie, że gdzieś w Polsce żyją ludzie, którzy świadomie podjęli decyzję o tym, by Scheuring-Wielgus była ich przedstawicielem w władzy ustawodawczej. Chciałbym ich kiedyś zobaczyć. Ale wolałbym przez szybkę.

Poeta Filas obejrzał drugi odcinek Wiernikowskiej. Powiedział, że nie warto. Nawet to uzasadniał. W sumie bez potrzeby, bo i tak nie miałem zamiaru. Jeśli mam być szczery, a ja od dzisiaj chcę być szczery, nie obejrzałbym nawet materiału Wiernikowskiej składającego się z rozmów z wyborcami Scheuring-Wielgus.

3. Piesek na spacerze był zadziwiająco grzeczny. Nie ciągnął, nie miał własnej koncepcji na zmianę trasy, a na koniec bez pomocy władował się do samochodu. Chwycił mróz, leśne drogi pokryły się centymetrową warstwą lodu.
Wygląda na to, że wraca zima. I to jest zła informacja.

 

14 lutego 2026

1. W nocy, a nieco dokładniej: nad ranem przeczytałem tweet Mateusza Morawieckiego:
„Do wszystkich rozgrzanych głów, które rzuciły się dzisiaj na Ryszarda Terleckiego: dajcie sobie na wstrzymanie, Panowie. Pan Marszałek ma za sobą ogromne doświadczenie i polityczną drogę o jakiej wielu może pomarzyć (…)”.
Chciałem dodpisać, że pan marszałek ma na swoim koncie również sukcesy innego rodzaju, o jakich wielu by mogło pomarzyć, ale w ostatniej chwili zrezygnowałem. Tweetowanie nad ranem może powodować różne – akurat w tym przypadku – nietrafne interpretacje.

2. Piesek obudził mnie zbyt wcześnie. I to jest zła informacja, gdyż przez większość dnia byłem nieprzytomny.
W lesie, na spacerze, nie wydarzyło się nic specjalnego. Podobnież w Lidlu. No może tyle, że nie naliczyło mi wszystkich obiecanych rabatów. Cóż, w Niemczech kryzys, a każdy orze, jak może.

3. Obejrzeliśmy kolejny odcinek „The Pitt”. Dosłowność tego serialu jest fascynująca.

Na dniach piąta rocznica tego, kiedy mnie dopadł COVID.

 

13 lutego 2026

1. Przy śniadaniu poznaliśmy hiszpańskiego księcia i krakowskiego ułana. Krakowski ułan opowiedział o pomniku Żołnierza Polskiego w Sandau (Elbe). Pomnik, według opowieści ułana, postawili mieszkańcy miasta w podzięce za to, że polscy kawalerzyści, zająwszy miasto, uchronili jego mieszkanki od bliższego poznania bohaterskich żołnierzy radzieckich.
Obejrzałem sobie pomnik w Googlu. Dwujęzyczna inskrypcja brzmi: Żołnierzom I Armii Wojska Polskiego, którzy w dniu 3.V.1945 r. dotarli w okolicy Sandau do Łaby, wnosząc u boku Armii Radzieckiej wkład w wyzwolenie narodu niemieckiego spod jarzma faszyzmu.
W tej wersji historii naziści cierpieli katusze podbici przez faszystów. Nic dziwnego, że w Niemczech na pomysł usuwania pomników nie jest tak popularny, jak u nas. Pomników, które swoją drogą, formą, bardzo podobne są do tych, jakie usuwamy w Polsce.

2. Trenowaliśmy z pieskiem w parku Jordana. Zastanawiające, jak bardzo park zmalał przez ostatnie ćwierć wieku. Piesek do ćwiczeń podchodził ze sporą rezerwą, ale to się ma szansę zmienić.

Mademoiselle Wassermann powiedziała ponoć w Polsce24, że cały Kraków modli się o powrót profesora Majchrowskiego. W jej wypowiedzi brakło oświadczenia – Kraków to ja.
Z kilku przeprowadzonych przeze mnie rozmów wnoszę, że krakowianie nie chcą powrotu czegokolwiek. Chcą zmiany. Bardzo poważnej.

3. Wracaliśmy bez jakichś specjalnych kłopotów. Poza tym, że ze słonecznych 10 stopni w Krakowie dojechaliśmy przez ulewny w sumie deszcz i później mgły, do 0 stopni i delikatnego śniegu na wsi.
Po drodze słuchaliśmy „Trzech Panów K.”. Tym razem nie będę się czepiał Kacpra Kity, choć jako człowiek dobrze pamiętający lata osiemdziesiąte, mam inną definicję komunisty. W mojej Włodzimierz Czarzasty się nie mieści. I mógłbym to w sumie uzasadnić, ale teraz mi się nie chce.
Bardziej zdziwił mnie dr Deutschland sączący spiskową teorię o amerykańskich źródłach informacji o koleżance Czarzastego.
IMHO nie ma w tej sprawie niczego, czego by nie miały nasze służby. Bardziej niż w amerykańską zemstę, uwierzyć mogę we wkurw naszego rodzimego deep state'u.

Swoją drogą, coraz bardziej irytuje mnie dyskusja o Czarzastym. O tym kim jest powszechnie przecież wiadomo. Kolejne rewelacje tej wiedzy nie poszerzają. Wszystkie mieszczą się w nakreślonych wcześniej ramach. Wydaje mi się, że powinniśmy się zająć tym, kto się zgodził na to, żeby Czarzasty został marszałkiem Sejmu. Decyzyjna postać miała dostęp do tych informacji. Miała też narzędzia, by wymóc na Czarzastym zmianę decyzji. I mianowanie na stanowisko marszałka na przykład którejś z w pełni przez niego kontrolowanych dziewcząt, przepraszam osób kobiecych, czy jak tam te osoby się identyfikują.
Czarzasty nie jest jedyną osobą w otoczeniu postaci decyzyjnej, która – nie bójmy się tego słowa – nieco śmierdzi. Aż trudno uwierzyć, że osoba decyzyjna zupełnie do tego nie przywiązuje wagi. Czyżby wciąż żyła w świecie, w którym skończyła się historia?

 

12 lutego 2026

1. W ramach dyskusji o nieszczęsnej Marii Wiernikowskiej grupowo objawili się wielbiciele „Telewizji Objazdowej”. Jeżeli mam być szczery, a ja od dzisiaj chcę być szczery, pamiętam „Telewizję Objazdową”, jako jeden z wykwitów wielkomiejskiego klasizmu. Pierwsze pokolenie miastowych z wypiekami na twarzy ogląda w swoich kolorowych telewizorach, jak pani redaktor pokazuje śmiesznych ich kuzynów, którzy nie mieli takiej determinacji, by się wynieść z prowincji. Daje im to większą siłę, by znosić – excusez le mot – jebanie przez szefów w korpo. Przecież na tym polega ich sukces. Pracują po dwanaście godzin, żeby spłacić kredyty na swoje mieszkanka w apartamentowcach (do niedawna nazywanych blokami), ale są ludźmi sukcesu, bo są inni niż pokazywani przez panią redaktor – nie bójmy się tego słowa – wieśniaki.

2. Kraków piękny, trochę śmierdzi, niestety nie jest po staremu. Byliśmy z pieskiem rano na spacerze. Piesek prawdopodobnie podczas dwóch spacerów nad Rudawą spotkał więcej innych piesków niż przez całe swoje pieskie życie.
Ja z kolei poczyniłem kilka obserwacji na temat ludzi, którzy mają pieski. Otóż ci, którzy poważnie do nich podchodzą, ci, którzy idąc na spacer z psami trenują różne rzeczy, widząc na horyzoncie naszego pieska, jego rozmiar, kaganiec, długość smyczy, uwiązują zawczasu psy swoje i omijają nas dużym łukiem. Natomiast sympatyczne kretynki zbliżają się i pytają, czy piesek jest przyjacielski i chcą, żeby ich piesek zapoznał większego kolegę i razem się pobawili. Trudno powiedzieć, na czym by ta zabawa miała polegać, skoro ja pieska trzymam z całych sił, a tamten zaczyna go z całej siły obszczekiwać.

Krakowski żart. Skoro po tym, jak organizatorom referendum udało się zebrać 40 tys. podpisów, prezydent (w likwidacji) zdecydował się likwidować SCT, to po zebraniu 50 tys. pewnie wycofa się ze wszystkich podwyżek, a po 70 tys. zaproponuje Gibale, swojemu kontrkandydatowi w wyborach, stanowisko wiceprezydenta.
Usłyszałem też, że prezydent Miszalski zachowuje się jak Bronisław Komorowski po pierwszej turze w 2015.


3. Obejrzeliśmy po odcinku „Rycerza Siedmiu Królestw” i „The Pitt”. Pierwszy dostarcza wiele radości, gdyż autorzy wychodzą naprzeciw wyobrażeniom o porządnej rycerskiej historii. W drugim autorzy pozbierali wszystkie najgorsze historie z SOR-ów i prezentują je w kolorze, w UHD. Dziękujmy Bogu, że nie ma jeszcze technologii, która byłaby w stanie odwzorowywać zapachy.

 

11 lutego 2026

 

1. W związku z tym, że pana Kożuszka obejrzałem wieczorem, dzień zacząłem od wywiadu z sędzią Przymusińskim. Nim zaczął się właściwy wywiad, pana sędziego zaczepił Kuba Szymczuk, zadając serię idiotycznych pytań. Natychmiast przypomniał mi się czytany w przeddzień wywiad z Aleksandrem Kwaśniewskim.
O sędzim Przymusińskim nie napiszę, co sądzę, gdyż nie chcę ryzykować, że kiedy stanę kiedyś jeszcze przed jakimś sądem, okaże się iż sąd może nie podziela mojego na ten temat zdania. Przeczytałem niezły w sumie wywiad z panią Owcą. Przeczytałem i dotarło do mnie, że czuję niedosyt. Jak to możliwe, że krakowski właściwie dziennikarz, krakowskiej pani polityk nie zadaje jednego choć pytania o krakowskie referendum?

2. Dzień sponsorowały trzy literki. R, B i N. Słuchałem komentujących komentatorów. Miałem nawet plan, żeby rozpisać się na ich temat, ale jest prawie druga w nocy i mi się nie chce.
Napiszę więc tylko trochę.
Obrady RBN są oklauzulowane. Czyli żaden z opowiadających o nich dziennikarzy nie ma bladego pojęcia, jak naprawdę wyglądają. Mogą powtarzać to, co usłyszeli od uczestników, którzy, nie mają interesu, żeby mówić, jak wyglądają. Mają nawet interes, żeby nie mówić.
Prezydent może zapraszać na RBN kogo chce i rozmawiać o czym chce, jeżeli tylko uważa, że temat ma związek z bezpieczeństwem.
SAFE może być ściemą. Wydawanie europejskich pieniędzy często jest robione w idiotyczny sposób. Byle tylko wydać. Istnieje poważne niebezpieczeństwo, że za SAFE będzie można kupić jedynie na przykład niemieckie czołgi z dostawą w 2075 roku. Fajnie by było, gdybyśmy poznali konkrety, bo zdarza się, że wydawanie pieniędzy w europejski sposób jest niemądre. Niemądre, lecz uzasadniane w trudny do obalenia sposób: musimy szybko wydać, bo przepadną.
O Czarzastym już pisałem. Naprawdę w każdej chwili może się poddać sprawdzeniu. Chyba że nie może. A to by była zła informacja.

3. Pół dnia jechałem do Krakowa. Dojechałem. Chodziliśmy z pieskiem wzdłuż Rudawy. Znowu były dziki. Musiałem chwilę po Krakowie jeździć. Nie jest to ani łatwe, ani przyjemne.
Tymczasem prezydent Miszalski zaczął zwalniać współpracowników. Post na ten temat zakończył hasztagiem #WielkaKorekta.
– Wielką korektę to zrobią Panu mieszkańcy Krakowa – skomentowała Bestia z Kutna. Robiąc – rzecz jasna – słusznej wielkości ratio.

10 lutego 2026

1. Zembaczyński u Prusinowskiego w Zero. Dotarło do mnie, skąd znam ten sposób mówienia. To profesor Niesiołowski, tylko głośniej. I szybciej.
Zapraszanie Zembaczyńskiego nie ma sensu, gdyż jego występy nie mają nic wspólnego z rozmową. Jednak najprawdopodobniej Zembaczyński będzie paradoksalnie częstym gościem Zero, bo nikt normalny z Platformy raczej się tam pchać nie będzie.
Coraz częściej nachodzi mnie smutna konstatacja, że Sejm, w którym zasiada Zembaczyński, zasługuje na Jaszczura i Ludwiczka.

Na portalu Zero wywiad z minister kultury, której nazwiska jeszcze nie zdążyłem sobie przyswoić. Dobry wywiad. Co to za czasy, że do tego by wywiad móc nazwać dobrym, wystarczy by zadano kilka oczywistych wydawać by się mogło pytań.

2. Pojechaliśmy do Ołoboku, by przespacerować się promenadą wzdłuż kanału. A później brzegiem jeziora. Zamarznięty Niesłysz o zmierzchu wyglądał zjawiskowo. Raz na jakieś trzy lata ktoś wjeżdża na jezioro autem, lód pod autem pęka i pojawiają się na ten temat materiały w mediach.
Im bardziej myślę, że w życiu bym czegoś takiego nie zrobił, rośnie we mnie obawa, iż bym jednak mógł to zrobić.
W Biedronce trzy wina w cenie dwóch plus złotówka. To zachęca do wybierania tych droższych. Stanąłem na nie do końca parkingu. Nie było tak do końca odśnieżone. Kiedy pchałem w stronę samochodu wózek, flaszki przesunęły się na jedną stronę. Wózek stracił równowagę i mało brakowało, a bym się z nim – excusez le mot – wypierdolił. Mówią, że in vino veritas. Nie mówią tylko w jakim stężeniu. W tych kilkunastu litrach trochę prawdy na pewno by było. Szkoda by miała wsiąknąć w ziemię. Prawda dziś towarem jest deficytowym.

3. Przyszedł drugi numer „GQ”. Pierwsze wrażenie, bardziej uporządkowany niż pierwszy. Niestety zacząłem czytać wywiad z Aleksandrem Kwaśniewskim. Zacytuję pytania:

Panie prezydencie, jaki był najważniejszy dzień w pana życiu?

Czyli z perspektywy czasu ocenia pan, że to rodzina jest najważniejsza?

Czterdzieści sześć lat małżeństwa oznacza, że za cztery lata prezydent Nawrocki pogratuluje wam złotych godów.

Jako młody mężczyzna nie miał pan zbyt wiele czasu dla rodziny.

Zyskał pan opinię polityka koncyliacyjnego, a małżeństwo to sztuka kompromisu. W życiu prywatnym kierował się pan tymi samymi zasadami co w polityce?

Brakuje tej mądrości dzisiaj w Polsce?

Uczestniczył pan w obradach okrągłego stołu, który jest symbolem dialogu i kompromisu. Dziś moje pokolenie żyje w świecie, gdzie kompromis to oznaka słabości. Czy taką Polskę chciał nam pan zostawić?

Co pan jako były minister ds. młodzieży doradziłby politykom?

Demografię mamy taką, że większość wyborców to ludzie po pięćdziesiątce. Czy politykom opłaca się zainteresowanie młodzieżą?

Dalej mi się nie chce. Dobra, trzy finałowe:

Czy istnieje jeszcze szansa na prezydenta wszystkich Polaków?

Skoro nie ma ucieczki przed polaryzacją, czy mamy obawiać się przemocy?

I jeszcze pytanie, czy moje pokolenie będzie musiało stanąć do walki z bronią w ręku?

Autor wywiadu, Oliwier Starczewski, ma osiemnaście lat. Redaktorzy zdecydowanie więcej.
Ale i tak trzymam kciuki za projekt „GQ”.

 

9 lutego 2026

1. Dodzwoniłem się do mechanika. Po tygodniu. Co jest jednak wielkim sukcesem. Jechał po gwintownik. Została mu do przykręcenia ostatnia śruba. Powiedział, że nienawidzi Suburbana. Odpowiedziałem, że to się dobrze składa, bo najchętniej bym pojazd od niego zabrał.

2. Pojechaliśmy z pieskiem i Poetą Filasem do Zielonej Góry. Po drodze najpierw przespacerowaliśmy pieska przez kawałek lasu, w którym jeszcze nie byłem. Była tam za to całkiem poważnie wyglądająca górka. Bliżej nas jest jednak równiej.
Poeta Filas chciał zobaczyć Cibórz, gdyż kiedyś widział szpital w Kobierzynie. Nie są podobne. Szpital w Kobierzynie od początku miał być szpitalem psychiatrycznym. Cibórz to jednak w założeniu jednostka wojskowa.
W Sulechowie, na początku obwodnicy był dziwny wypadek. Nie dało się jechać skrótem obok niegdysiejszego hotelu. Jakieś auto wyleciało z drogi. Dziwniejsze były dwie stojące na poboczu szambiarki.
W Zielonej kolega Olszański pomstował na upadek miasta, gdyż zamknięto mu knajpę i nie ma się gdzie podziać. Piesek na deptaku wzbudzał zainteresowanie mieszczan i ich latorośli.
Mamo, ten piesek jest większy ode mnie.
Przepraszam, co to za rasa?
O, ale duży pies.
Poza tym było zimno i nieprzyjemnie.
Usłyszałem, że prezydent miasta chce zwiększyć liczbę mieszkańców o osiemdziesiąt tysięcy. Nie wiadomo tylko, w jaki sposób.
Krakowski Miszalski nie jest najwyraźniej jakimś ewenementem. Platforma nie ma szczęścia do nowo wybranych prezydentów miast.
Kupiłem w Makro dużo wody mineralnej. Bez kaucji.

Przyszły płyty, które Poeta Filas znalazł w swoim rodzinnym domu. Pozostałość po lokatorze, który zajmował dom przed 1945 rokiem. InPost, niby wart miliardy euro, jednak kilka płyt uszkodził. Płyty są z szelaku, na 78 obrotów. Gramofon kręci się z taką prędkością, jednak igła na 78 nie jest taka, jak trzeba. Cośtam jednak udało się wysłuchać.

3. – To jest jeszcze gorsze niż tamten film – Poeta Filas skomentował tłumaczenia Stanowskiego na temat materiału Wiernikowskiej z Kaliningradu. To było chyba po tym, jak Stanowski przywołał „Norymbergę”. (Nikt nie miał pretensji do psychiatry, że się zaprzyjaźnił ze strasznym zbrodniarzem).
Cóż, „Kanał Zero” to najważniejsze, co się wydarzyło w polskich mediach od lat. Stworzył to Stanowski. Może więc robić tam, co chce. Również rzeczy niemądre.
Problem polega na tym, że dyskusja o nieszczęsnym materiale jest jeszcze głupsza, a to Stanowskiego utwierdza w przekonaniu, że ma rację.
To nie jest kraj dla starych ludzi.

 

8 lutego 2026

1. Nie mogę się do końca zdecydować, czy jestem zdrowy. Znaczy, niby się już zdecydowałem, że jestem zdrowy, ale jakoś ta decyzja nie chce wejść w życie.
Tym razem z pieskiem i Poetą Filasem byliśmy na jazie numer 608 i przy Panzerwerku 630. I piesek, i Poeta Filas chcieli Panzerwerk 630 zwiedzić. Piesek chciał wejść przez byłą półkopułę, Poeta Filas przez wejście. Obaj zrezygnowali.
Pogoda jest dziwna. Niby odwilż, a śnieg pada.

2. Odwiozłem Bożenę na stację. Najpierw przyjechał pociąg do Zbąszynka. Z pociągu do Zbąszynka wysiadł poznański strażak. Między innymi wysiadł. Że poznański, poznałem po naszywce na mundurze. Pociąg do Zbąszynka odjechał do Zbąszynka. Chwilę później przyjechał pociąg z Berlina Głównego do Warszawy Wschodniej. Pierwszy raz chyba widziałem bezprzedziałowy wagon pierwszej klasy. Odprowadzająca kogoś grupa zupełnie niewojskowo wyglądających ludzi rozmawiała o tym, że zarząd nad czymś od Dowództwa Operacyjnego przejęło ministerstwo.
Wracając, zatankowałem Audi. Stacja niegdysiejszego Lotosu też nie wdrożyła KSeF-u.

3. Zacząłem od początku oglądać „Lioness”. Jakże się cieszę, że prawie nic z poprzedniego oglądania nie pamiętam.

 

7 lutego 2026

1. Kontynuując temat nieszczęsnej Wiernikowskiej. Prusinowski napisał „Nikt rozsądnie myślący nie neguje cenzury, więzień i zbrodniczej polityki Putina. To tylko parę rozmów z ludźmi na ulicy, a nie film dokumentalny ukazujący prawdę o tym kraju.”

Ma rację. Problem polega na tym, że mamy do czynienia z Wiernikowską, osobą, która od lat to wszystko neguje. I wcale się z tym nie kryje. No i zanim nawet powstał pomysł jej wyjazdu do Rosji, oczywiste było, co z tej Rosji przywiezie.

I nie chodzi o to, że ona ma jakieś złe intencje. To po prostu taki typ umysłowości.

2. W związku z tym, że jestem już zdrowy, byłem na spacerze z pieskiem i poetą Filasem. Poeta Filas robił sobie podśmiechujki z raków. Pokarało go, gdyż się o mały włos nie wyłożył na zmrożonym śniegu.

Poskarżyłem się ChatowiGPT, że kiedy chodzę z pieskiem, marzną mi paluszki. Poradził mi bym kupił dwie pary rękawiczek. Cienkich wełnianych i grubych z paroprzepuszczalnej niby gumy. Jedne ubiera się na drugie. Znaczy, te drugie na te pierwsze. Działa idealnie. Chat sugerował jeszcze, żebym kupił inną, robiącą za smycz, taśmę – taką, która nie namaka. Jednak wygląda na to, że nie jest to konieczne.

Pokazałem Poecie Filasowi jaz numer 606. Piesek przy okazji postanowił pochodzić po zamrożonej wodzie. Lód wytrzymał. Nawet kiedy piesek postanowił, że będzie pił wodę i podszedł na sam koniec lodu przy jazie.

Budowle hydrotechniczne są bardzo interesujące.

3. Tymczasem w Krakowie zebrano kolejne tysiące podpisów, a zwolennicy prezydenta w likwidacji zaczynają stosować fizyczną przemoc wobec Niebieskich Kamizelek, jak nazywa się zbieraczy podpisów. To w sumie zabawne, bo jednocześnie zwolennicy Miszalskiego powielają przekaz, że jest to referendum nienawiści. Znaczy zabawne akurat to wcale nie jest.

 

6 lutego 2026

1. Infolinia Polsatu działa. Po dwóch telefonach i czterech godzinach udało się dekoder aktywować. Kiedy tylko sprawdziłem, że Polsat Sport pokazuje mecz siatkówki, zapakowałem dekoder wraz z chyba ostatnią partią darmowych leków. Ostatnią, gdyż – jak słyszę – dwudziestej gospodarki świata nie stać na darmowe leki dla seniorów. Pozostała mi podróż do paczkomatu.

Przyjechał brykiet. Przyjechał za dużym autem. Na tyle za dużym, że pan kierowca nie odważył się wjechać przez bramę na lodowisko przed domem. Przerzuciliśmy brykiet na Lawinę. Wcześniej, cofając, o windę rozwaliłem klosz tylnej lampy. Tyle dobrze, że ten sam, który rozwaliłem cztery lata temu i którego następca czeka od czterech lat w stołówce.

Viribus unitis udało się nam rozrzucić tonę brykietu po domu. Część na schodach do piwnicy, część na piętrze. Poeta Filas zauważył, że przerzuciliśmy w sumie trzy tony. Najpierw tonę na Lawinę, później tonę z Lawiny do domu, na koniec tonę po domu. Jest w tym jakaś logika.

Lubię, muszę przyznać, ten moment, kiedy w domu jest dużo opału. Nie trwa on zbyt długo, gdyż palę wtedy nadmiarowo. Swoją drogą, w przyszłym roku powinienem zabezpieczyć trzy tony brykietu. Chyba, że faktycznie idzie zlodowacenie. Wtedy lepiej by było zabezpieczyć więcej.


2. Nie udało mi się ominąć dyskusji o ekscelencji Rose. Większość naszych neo-suwerenistów dumna by była, gdyby polscy dyplomaci zachowywali się w podobny sposób.
W moim słynnym w pewnych kręgach teście o Marku Brzezinskim pisałem, że Amerykanie mają nas za – excusez le mot – zjebów. Nie zdecydowałem się wtedy na użycie tego określenia, gdyż redakcja „Wszystko co najważniejsze” krzywo patrzy na nazywanie rzeczy po imieniu, kiedy to imię nie jest mile widziane.
Otóż obecne antyamerykańskie wzmożenie wpisuje się w cały zespół zachowań, przez które Towarzysze Amerykańscy myślą o nas to, co myślą.
Nie mamy zaufania do Stanów Zjednoczonych, nie jesteśmy przekonani, że Stany Zjednoczone wywiążą się z sojuszniczych zobowiązań, bo prezydent Trump mówi, że nie ma zamiaru stawać w obronie krajów, które nie wywiązują się z własnych zobowiązań. Czyli nasz brak zaufania bierze się z tego, co mówi prezydent Trump. Jednocześnie, za każdym razem, prezydent Trump powtarza, że Stany Zjednoczone staną w obronie Polski, gdyż Polska należy do niewielu krajów, które się ze zobowiązań wywiązują. Podaje nas za przykład. Ale te słowa nas najwyraźniej nie przekonują. Towarzysze Amerykańscy pytają: o co wam chodzi, przecież prezydent Trump mówi, że staniemy w waszej obronie? My plączemy się w zeznaniach. Część naszych elit wali czym może w Trumpa, robi to bardziej, niż ktokolwiek z poważnych graczy w Europie. Towarzysze Amerykańscy zaczynają się zastanawiać, gdzie tu logika. Dlaczego władze kraju tak zależnego od naszych gwarancji bezpieczeństwa robią takie rzeczy. I myślą: to po prostu są zjeby.

Dobry odcinek „Trzech panów K.” Pan Kożuszek miał urodziny. Czterdzieste czwarte. Ja czterdzieste czwarte urodziny spędziłem w Kanadzie. Widziałem tego dnia na przykład Niagarę. Myślę, że można żyć bez tego doświadczenia.
W „Trzech panach K.” jakoś rozczulająca była samokrytyka Kacpra Kity. Na długo zostanie ze mną obraz dr. Deutschlanda robiącego Paddingtona. No i wkurw (dziś mam dzień na używanie wyrazów) pana Kożuszka. Wkurw człowieka, który rozumie, co się może stać, jeżeli ludzie zmądrzeją, a ludzie mądrzeć jakoś nie zamierzają.


3. Jacek Prusinowski, skądinąd porządny człowiek, podjął skazaną na porażkę próbę obrony nakręconego w Kaliningradzie materiału Marii Wiernikowskiej. Dwadzieścia parę lat temu miałem traumatyczne doświadczenie współpracy z nią, kiedy „Przekrój”, w którym wtedy pracowałem, postanowił wysłać ją do Iraku. Uważam, że każdy, kto rozważa oglądanie jej materiałów powinien obejrzeć wcześniej rozmowę, którą w „Zero” przeprowadził z nią Mazurek.