3 marca 2026

1. Od paru dni budzi mnie słońce w oczy. Powinienem przemyśleć zmianę kierunku spania. Choć zasadniczo kierunek byłby ten sam. Zmieniłby się zwrot.
Zapomniałem napisać o wczorajszej wizycie dzielnicowego. Rozpytywał (cokolwiek by to miało znaczyć) w sprawie akumulatora z wielkiego ciągnika, który stał na drodze niedaleko leśniczego. Ktoś wziął i ukradł. Przedziwna to sytuacja, gdyż ciągnik stał pod latarnią. W widocznym z daleka miejscu. Poza tym, jak przed laty umarł był z przepicia wioskowy złodziej, nic we wsi nie ginęło.
Pan dzielnicowy wziął ode mnie PESEL i wpisał go do czegoś, co się chyba nazywa palmtop. Nie jestem poszukiwany. A tyle razy słyszałem, że będę siedział. Ponad dwa lata i nic.

2. Byłem w mieście. Nawet dwa razy, bo drugi raz jechałem na stację po Bożenę. Za pierwszym razem umyłem auto. Dobrze to robić raz na jakiś czas. Po umyciu samochód wygląda zupełnie inaczej.
Siedząc w myjni, zawsze wybieram opcję „zostaję w samochodzie”, korespondowałem z nazywanym przez ekscelencję Kumocha, Łysą Pałą, reprezentantem powoli krystalizującego się polskiego deep state'u.
Otóż uważa on, że PKN powinien SAFE podpisać i wysłać do Trybunału Konstytucyjnego, gdyż powiedzieć, że konstytucyjność SAFE jest dyskusyjna, to nic nie powiedzieć.
Odpowiedziałem, że mój kłopot z SAFE polega na tym, że nie przekonują mnie argumenty za. A im głośniej są powtarzane, tym mniej mnie przekonują.
Odesłał mnie do komentarza Jana Rokity. W „Zerze”. A tak się akurat złożyło, że ten właśnie komentarz pierwszy wzbudził moje wątpliwości. A konkretnie coś o dwóch prędkościach europejskiego bezpieczeństwa.
Generałowie, pamiętający traumę lat dziewięćdziesiątych, wezmą każde pieniądze i kupią za nie cokolwiek. Ekonomiści mieszają się w zeznaniach. Do tego dochodzą wieloletnie obserwacje marnowania pieniędzy unijnych: wydajmy, bo się zmarnują. Jachty z KPO. Czy, sprzed ponad dekady, dziesiątki systemów do wyświetlania PDF-ów na tabletach, po milion złotych każdy.
No i do tego presja na PKN, że jak nie podpisze, to będzie jego polityczny koniec. Że się wszyscy na niego obrażą.
Cóż, obawiam się, że wątpię.

3. Tymczasem w Krakowie, szef klubu radnych Platformy (czy jak się to tam teraz nazywa), powiedział w wywiadzie, że „zebrała się skrajna prawica przy piwie i próbuje przeprowadzić referendum”. Według pana Stawowego te 100 tys. podpisów złożyli skrajni prawicowcy?
Strasznie to wszystko jest głupie. Swoją drogą impreza piwna na 100 tys. ludzi to by było coś.

 

2 marca 2026

1. Pojawiła się pierwsza w tym roku pszczoła. To chyba dobrze.

Zadzwonił mechanik od skrzyni. Wszystko jest gotowe. Czeka mnie więc podróż do Warszawy. Jak przewidziałem, Lawina jest gotowa przed Suburbanem.


2. Spacerowaliśmy z pieskiem w promieniach zachodzącego słońca. Pojechaliśmy później do Lidla, gdzie uzyskałem jakąś rekordową zniżkę. Być może dlatego, że tym razem dokładnie czytałem warunki.
Cały dzień trwał proces clenia przesyłki z częściami. Musiałem na przykład własnymi słowami opisać zawartość przesyłki. Przepisałem więc dołączoną fakturę. FedEx jest fajniejszy niż DHL. Dostarcza przesyłkę, a po jakichś dwóch tygodniach przysyła list z informacją ile trzeba zapłacić cła.


3. Zmarł Adam Chełstowski. Fotoreporter. Dokładnie rok temu, z okazji konwencji wyborczej Karola Nawrockiego, zakopaliśmy się w polu. Ja Lawiną, on Pajero.
Ktoś, kto wymyślił miejsce konwencji, nie zastanawiał się nad tym, gdzie ludzie będą parkować. Parkowali więc byle gdzie. A tu odwilż. Adam władował się w pole i zakopał prawie po osie. Tyle że miał i dobre opony i zdecydowanie terenowe auto. Ja nie. Bliżej ulicy jakiś gość powiesił się na krawężniku A8. Wyciągało go Assistance. Skorzystałem z okazji. W znaczeniu: z wyciągarki. Adam wykopał się później sam. Ja mogłem czekać na to, aż holownik przyjedzie, słuchając na słuchawkach transmisji. On musiał zarabiać. Fotograf prasowy musi być na miejscu. Dziennikarz – niekoniecznie.
Nie wiem, co napisać. Aż się prosi, żeby załamać ręce nad zmierzchem fotografii prasowej. Zaraz wszystko będzie zmyślał AI. Z którym oczywiście też można pogadać, ale nie tak.

1 marca 2026

 

1. Przyszła wiosna. Niby super, ale jednak trudno, bo człowiek nie może się odzwyczaić od sięgania po polarne stroje. W czwartek wyjeżdżałem, jak było zimno. Potem w Krakowie nie było ciepło, potem w Warszawie było cieplej. Jak wróciłem do domu, to się od razu zrobiło ze dwanaście stopni.
Po śniegu nie ma śladu. Pojawiły się za to przebiśniegi. I pąki na co poniektórych drzewach.

2. W Krakowie wszyscy – można odnieść wrażenie – żyją referendum. Gdzie się człowiek nie obróci, to słyszy rozmawiających o tym ludzi. Nastrój jest jak przed czerwcem 1989. Do tego, by wiedzieć, co to porównanie znaczy, trzeba się urodzić przed 1974 rokiem.
Wbrew temu, co można przeczytać w „Wyborczej”, bądź usłyszeć od niemiłościwie panującego nam premiera – to nie ma nic wspólnego z polityką. Znaczy – z partiami politycznymi. Wygląda na to, że obywatele Krakowa przypomnieli sobie, o co chodzi w samorządzie. Że nie chodzi o ratowanie Polski przed Kaczyńskim, albo o wspieranie Donalda Tuska. Że samorząd ma się zajmować prostymi sprawami wpływającymi na jakość życia mieszkańców – w tym przypadku – Krakowa. I jeżeli prezydent miasta tego nie dowozi, to można go wymienić na kogoś, kto sprawia wrażenie, że dowiezie. Że zrobi to lepiej.
Pan premier ogłosił, że wspiera Aleksandra Miszalskiego. Podejrzewam, że niekoniecznie. Że chodziło o coś innego. Otóż najpierw rano, dwóch poważnych dziennikarzy WP napisało, że Bogdan Klich ma wrócić z Waszyngtonu i wystartować w wyborach po referendum. Później było exposé Sikorskiego, po którym prezydent Nawrocki zasugerował, że trwają rozmowy na temat ambasadorów. Donald Tusk połączył kropki, a że jakiś czas temu mówił, że Klich z Waszyngtonu nie wróci, zasugerował, że wyborów nie będzie, bo referendum nie będzie, że to polityczna hucpa Konfy czy PiS-u.
Gdyby Tusk popierał Miszalskiego na poważnie, to raczej wiceminister Szyszko by nie wyśmiewał dziesięciu miliardów na krakowskie metro.
To wszystko jest śmieszne, bo tymczasem w krakowskiej Platformie walczą dwie frakcje. Jedna chce, by w wyborach na prezydenta miasta wystartował Klich, druga, by wystartowała Piątkowska. Miszalski nie ma już swoich zwolenników. A podpisów zaraz będzie ze sto tysięcy. Jak tak dalej pójdzie, to do końca zbierania będzie więcej niż trzeba głosujących, by referendum było ważne.


3. Tymczasem odezwał się mechanik od Suburbana. Zanikły od nieużywania tylne hamulce. Nie pamiętałem, że tam są bębny. Zamówiłem cylinderki, szczęki i dużo dziwnych sprężynek. Powinny przyjść za tydzień. Smutna prawda jest taka, że te lata temu, kiedy mechanik od Suburbana przejmował Suburbana, hamulce miały się nieźle. Ciekawe ile jeszcze takich rzeczy teraz wyjdzie.
Części zamówiłem w piątek. W niedzielę były w Lipsku. W poniedziałek będą w Poznaniu, z którego, ostatnie sto kilometrów, będą podróżować z tydzień.

Wystąpiłem w jubileuszowym odcinku „Trzech Panów K.”. Z perspektywy czasu uważam, że zmarnowałem szansę. Mogłem powiedzieć coś po geopolitycznemu. Albo przynajmniej spróbować. 

24 lutego 2026

1. O 6:30 obudził mnie piesek. Bardzo chciał sprawdzić, czy go nie ma na zewnątrz. Sprawdził. Wrócił do domu. Ja wróciłem do łóżka. Wtedy zadzwonił mechanik od skrzyni. Gdyby nie piesek, pewnie bym spał i nie odebrał. A tak nie spałem i odebrałem.

Pan mechanik powiedział, że się urwała jakaś taśma. I tę taśmę zmieliło. I wióry rozwaliły wszystko. I że do czegokolwiek nadaje się wyłącznie obudowa. 13 tys. netto. Ale ze dwa razy powtórzył, że to nie moja wina. I to jest ważne, bo poprzednim razem tłumaczył, że w Polsce skrzynie wykańczają kierowcy. Zapierdalając. Że w Stanach skrzynie robią ze cztery razy dłuższe przebiegi. Mogę więc czuć satysfakcję z powodu, że jestem odpowiedzialnym kierowcą amerykańskiego pojazdu. Zapytałem, co się więc stało. Może sterownik źle wysterował, może się zawór przywiesił. Się urwało i nic na to poradzić nie można. Ale za to auto będzie za tydzień gotowe. I żebym nie narzekał, bo skrzynia jeździła po remoncie nie rok, tylko półtora.

Naładowany tymi dobrymi wiadomościami, postanowiłem spać dalej. Skutecznie, jak się okazało, cztery godziny później. 

2. Tymczasem mechanik od Suburbana znowu przestał odbierać. Podejrzewam, że nim się odezwie znowu, będę już jeździł Lawiną. 

Przez cały dzień odbierałem gratulacje w związku z wywiadem dla KJ. Najwyraźniej powinienem częściej dzielić się z ludzkością moimi światłymi opiniami.

https://klubjagiellonski.pl/2026/02/24/karol-nawrocki-w-palacu-kancelaria-prezydenta-przestala-byc-polityczna-umieralnia/

Tymczasem w Krakowie Aleksander Miszalski ponoć jednak będzie startował w wyborach na szefa małopolskich struktur Koalicji Obywatelskiej. Usłyszałem dziś o badaniu, w którym prawie 40% wyborców K.O. uważa, że powinien przestać być prezydentem miasta. 
K.O., he, he.

3. Spacerowaliśmy z pieskiem po lesie. Nie ma już takiego błota, jak wczoraj. Ani bagna, jak przedwczoraj. Złą informacją jest, że zaraz będzie za późno na przycinanie jabłonek. 

 

23 lutego 2026

1. Kolejny dzień zabieram się do tego, by napisać coś o SAFE. Napisać w kontrze do mojego starszego kolegi z podstawówki, liceum i łamów „Dziennika Polskiego”. A konkretnie do jego gawędy na kanale „Zero”
Kolejny dzień nic z tego nie wychodzi. I to jest zła informacja.

2. Mechanik od Suburbana odebrał telefon. Ostatnio częściej trafiam trójkę w Lotto. Mechanik powiedział, że musi zlikwidować przedmuch i będzie gotowe. Że niby jutro. Zobaczymy.

Woda nieco wsiąkła. Niby jest wiosennie. Z tą różnicą, że nie ma wiosennego zapachu.
Byliśmy na spacerze w miejscu wcześniej nie odwiedzonym, czyli lesie między kanałem a miejscowością Łąkie. Las trochę inny. Większe polany. Było wręcz słonecznie, ale nagle się zrobiło ciemno i sypnął grad. To było chyba pierwsze spotkanie pieska z gradem. Nie podobało mu się.

Wypadałoby napisać coś o Jacku Nizinkiewiczu. Jest on tak wypełniony samozadowoleniem, iż nie ma to specjalnego sensu. Dobrali się z Michałem Szułdrzyńskim jak w korcu maku.

3. W piątek, nie ten ostatni, tylko ten wcześniej, udzieliłem wywiadu sympatycznemu młodzieńcowi z KJ. Wywiadu udzielałem telefonicznie, prowadząc pojazd przez Śląsk, autostradą A4. Duży ruch, byłem zmęczony, więc strasznie bełkotałem. Młody człowiek, jak na wykształconego młodego człowieka przystało, używał bardzo dużo trudnych słów.
W nocy rzeczony wywiad autoryzowałem. To była jedna z tych rzadkich sytuacji, kiedy autoryzacja ma sens.
Jako że identyfikuję się teraz jako osoba wulgarna, postanowiłem użyć w wywiadzie słowa „wyjebane” w podobnym kontekście jak wtedy, gdy użyłem tego słowa w powyborczą noc w kanale „Zero”. Zobaczymy jak to się skończy.

 

22 lutego 2026

1. No więc zostawiając w spokoju czwartek, w piątek, bladym świtem, wyjechałem do Łodzi.

Do Łodzi, do której jakoś nie za bardzo chciałem jechać. Dojechałem za Poznań. No i zacząłem się zastanawiać dlaczego jadąc z prędkością 120 km/godz. mam ponad 3000 obrotów. Wyszło na to, że się nie włącza overdrive.

Uruchomiłem moje wspaniałe chińskie urządzenie, które kupiłem sobie na gwiazdkę i za jego pomocą dotarło do mnie, że w skrzyni jest 110°C. Czyli za dużo. Zjechałem na parking. Odstałem z pół godziny. Skrzynia nieco wystygła. Restart samochodu nie pomógł. Zjechałem z autostrady we Wrześni. Stanąłem przy ogródkach działkowych „Nad Wrześnicą”. Wydzwoniłem człowieka, który remontował mi skrzynię dwa lata temu. Powiedział, że jest źle. Ale konkrety dopiero jak zrzuci skrzynię i popatrzy do środka. Assistance. Najlepiej wydane w zeszłym roku pięć chyba stówek. Za lawetę do Warszawy zapłaciłbym dwa tysiące. A jeszcze się okazało, że mam pięć dni samochodu zastępczego w cenie.

Laweciarz, firma założona w 1972, zawiózł mnie do swojego domu, gdzie przejął mnie jego syn. Sympatyczny młody człowiek. Laweta była ciężarowa, więc jechaliśmy ze trzy godziny z prędkością 90 km/godz. Usłyszałem kilka historii motoryzacyjnych. Nie pamiętałem na przykład o Lupo 3L. 3L od spalania.

O tym, że Range Rovery się psuły, to wiedziałem wcześniej. Usłyszałem, że tylko w okolicy Wrześni jedna firma zwiozła kilka, którym wyszły bokiem korby. No i że teraz podstawowym klientem assistance są hybrydowe toyoty, którym od 24 godzin stania potrafi umrzeć akumulator. Rozmawiałem o tym później z redaktorem Pertyńskim, moim motoryzacyjnym guru. Ktoś w Toyocie zamówił partię bardzo złych akumulatorów, które padają w całej Europie. W Polsce pomaga dokładany prądożerny immobilizer. Właściciele hybrydowych toyot zaopatrzeni są w boostery. To z kolei potwierdziła mi właścicielka toyoty CH-R. Ma booster. Pan holowniczy powiedział, że w hyundaiu jest tajny przycisk, który pozwala pożyczyć prąd z akumulatora napędowego.

Dojechaliśmy do Warszawy. Wyskoczyłem na Połczyńskiej, żeby odebrać peugeota marki opel Grandland. Pojechałem nim do Ursusa, żeby wyciągnąć z Lawiny drzwi, które miałem zawieźć do Łodzi. Niewiele brakowało, a by nie weszły. Komfortowo nie było.

Załatwiłem, co miałem w Warszawie i pojechałem do Łodzi. Jakże się cieszę, że moje życie potoczyło się w taki sposób, że opel Grandland, nawet w wypasionej wersji, nie jest samochodem moich marzeń. Wracając z Łodzi do domu, myślałem, że jajko zniosę. Nie zniosłem. Gdybym zniósł, byłby z tego jakiś pożytek.

Mechanik, który trzyma Suburbana przejął się problemem i zapowiedział, że w poniedziałek skończy. Do wtorku postanowiłem trzymać się tej wersji.

2. W czwartek i później w sobotę zrobiliśmy sobie maraton drugiej serii „Lioness”. Zakończony dyskusją.
Moim ulubionym fragmentem serialu jest tym razem rozmowa sekretarza stanu Mullinsa z zastępcą szefa CIA Westfieldem, w domu tego drugiego. O przywództwie, o tym, jak 11 września połączył Amerykanów, mimo iż młody Bush miał słabą legitymację. O tym, że przez lata rozwalono instytucje, niszczono społeczne zaufanie.
„2 977 people died on 9/11 — and I’m not including the fucking hijackers in my count — and we came together. Over a million died in COVID. Almost tore us apart.” I o tym, jak to wszystko rozgrywane jest przez wrogów Ameryki.
Dyskusja dotyczyła przede wszystkim scen rodzinnych. Moi współwidzowie uważali, że są nudne, ja tłumaczyłem, iż dobrze pokazują sytuacje, jakich byłem świadkiem. Czyli, że ważnym postaciom polityki w newralgicznych momentach mogą zadzwonić telefony z domu. W jakichś, z punktu widzenia racji stanu, idiotycznych sprawach, zaś z punktu widzenia domu sprawach najważniejszych.
No i jeszcze zarzut, że coś jest niemożliwe, że coś jest nieprawdopodobne. A jak na to, że podobną sytuację, podobny proces obserwowałem na własne oczy. Generalnie Sheridan rządzi.


3. Tymczasem w Krakowie, w związku z tym, że zebrano już wystarczającą liczbę podpisów, prezydent Miszalski zaczął w czasie rzeczywistym rozwiązywać problemy. Zazwyczaj te, do których powstania sam się przysłużył. PR-owcom zdarza się wymyślać tak świetne pomysły, że aż za dobre. W znaczeniu: tak dobre, że zupełnie nieprzekonujące.
Współsprawca i beneficjent turystyfikacji miasta protestujący przeciwko budowie hotelu. Aż się człowiek zaczyna zastanawiać, czy nie chodzi o strach przed konkurencją.

A u nas odwilż. Wody jest tak dużo, że nie ma jak wsiąknąć.

Po raz pierwszy od kilku tygodni, moje nazwisko nie padło u „Trzech Panów K.” Jestem niepocieszony.

 

18 lutego 2025

1. Wygląda na to, że w Krakowie zebrano już podpisy potrzebne do zorganizowania referendum. Teraz zbierane są dodatkowe, na wypadek, gdyby ktoś przeprowadził modną ostatnio akcję dorzucania list z fałszywymi podpisami, by zmylić organizatorów.
Ze wsi mam do Krakowa i do Warszawy podobny dystans. O ile w Krakowie wciąż słychać głosy wątpiące w sukces referendum, w Warszawie mówi się o kandydatach. Dziś usłyszałem, że nie będzie wspólnej osoby kandydującej Razemków i Lewicy (tzw. Nowej). Ma się odbyć bratobójcza, choć w tym przypadku siostrobójcza walka pomiędzy osobą radną Owcą, a osobą poselską Gosek-Popiołek. Zandberg w pierwszej turze ostatnich wyborów prezydenckich uzyskał w Krakowie z 10 procent. Obie osoby potencjalnie kandydujące to obok Zandberga, co najwyżej stały, więc sukcesu – w tym przypadku zbliżenia się do jego wyniku – im nie wróżę.
Ma się odbyć debata pomiędzy Janem Hoffmanem, przewodniczącym komitetu referendalnego, a niejakim Sękiem, wiceprezydentem miasta. Niejaki Sęk zaczepiał mnie kiedyś na Twitterze. Z ciekawości sprawdzałem, kto zacz. Patrząc na jego facebookowe profilowe zdjęcie, muszę przyznać, że dobrali się z Miszalskim jak w korcu maku.
To, co napisałem wyżej, jest niskie. Ale co poradzę na to, że właśnie taki jestem.

2. Prawdopodobnie istnieją różne rodzaje raków. Te, których używam, gdy śnieg się klei, nie zdają egzaminu, bo szybko zaczynam nosić ze sobą tyle śniegu, że zęby raków nie dochodzą do lodu. Dziś wywaliłem się raz. Raz ledwo co udało mi się utrzymać pion. Za to piesek był bardzo grzeczny.
Byliśmy w Zielonej. Galerie handlowe są trudne. Zwłaszcza, jeżeli się człowiek zdążył od nich odzwyczaić. W środku miasta pani policjantka łapała ludzi na radar. Znaczy laser. Nim ją zauważyłem, zastanawiałem się, dlaczego dwupasmową ulicą wszyscy jadą 40 km/godz.

3. W związku z wczorajszym sukcesem „Sicario: Day of the Soldado” wywarłem presję i obejrzeliśmy pierwsze „Sicario”. Bardzo to jest dobre.
Dziś moją ulubioną sceną było, jak szef tłumaczył wątpiącej Emily Blunt, że decyzje podejmują urzędnicy wybierani, a nie mianowani, więc nie ma się czym przejmować.
W Ameryce największą władzę ma urzędnik wybierany z największą legitymacją. I to ma sens. W Polsce – nie. Niemiłościwie nam panujący premier uzyskał niecałe 2,5 procenta głosów.
Marszałek Sejmu uzyskał promil głosów. Marszałek Senatu jeden procent.
Oczywiście system jest taki, że Donald Tusk, maksymalnie mógłby uzyskać niecałe osiem procent (tylu głosowało w sumie wyborców w jego okręgu).
A władzę realnie ma większą niż prezydent, za którym stoi ponad połowa wyborców.
Mam nadzieję, że za mojego życia uda się zmienić tę nieszczęsną konstytucję. Na razie nie widać na to szans. I to jest zła informacja.

 

17 lutego 2026

1. Niezdecydowany atak zimy. Niby zimno, ale nie aż tak. Niby śnieży, ale ledwo co. Chyba bym wolał, żeby już było 15 stopni.
Mechanik od Suburbana znowu jest w trybie nieodbierania. A przecież miała mu zostać tylko jedna śruba.

2. Poszedłem z pieskiem. Tym razem sam. Od razu założyłem raki. I tak się raz wywróciłem, a ze trzy razy byłem od tego blisko.
Spacerując, odsłuchałem Rokitę o Czarzastym. I przypomniało mi się przesłuchanie przed komisją Rywina. Czarzasty jak koń, jaki jest, każdy widzi. Zadziwiające jest tylko, jak wielu ludziom to nie przeszkadza.

3. Wieczorem zniknął był internet. Przygotowując kolację oglądałem „Lioness”, odcinek, w którym zagrał mój ulubiony waszyngtoński bar (ależ to pretensjonalne zdanie). Nagle stanęło. Poszedłem do piwnicy i zresetowałem modem i router. Nie pomogło. Na modemie migało na czerwono. Resetowałem jeszcze kilka razy. Nie pomagało. Czerwone na modemie znaczyło, że po drugiej stronie światłowodu nic nie ma.
Strasznie dużo rzeczy przestało działać. Zjedliśmy kolację. Postanowiliśmy, że coś obejrzymy. Mamy sporą kolekcję płyt DVD. Znalazłem „Sicario 2”. Człowiek się odzwyczaił od mizernej jakości obrazu. Obejrzeliśmy dwie trzecie filmu. Zaczęły się dziać dziwne rzeczy. Odtwarzacz potwornie jest zakurzony. Ale właśnie wrócił internet, więc obejrzeliśmy do końca na Prime. W normalnej jakości. W każdym razie „Sicario 2” daje radę. Zauważyłem tylko, że kiedy Del Toro wsiada do Silverado, to nie ma zagłówków, a potem są. Ale to w sumie nieważne.
W każdym razie zacząłem się poważnie zastanawiać, czy nie kupić Starlinka. Pewnie, gdyby nie wizja ciągnięcia kabli ze strychu, to bym się już zdecydował.

 

16 lutego 2026

1. Poeta Filas sprostował. Nie uważa, że nie warto, gdyż bardzo ciekawą jest w filmie Wiernikowskiej wątek grupy od rakiety „Na Waszyngton”. Otóż wygląda na to, że grupa ta specjalnie się pojawia, by wystąpić w tym filmie. Ktoś tam mówi coś o wojnie, używając tych samych słów, co Wiernikowska do Mazurka parę miesięcy temu.

2. 180 tysięcy ludzi obejrzało materiał Igora Zalewskiego o prof. Markowskim. Ciekawe, ilu z nich oglądało – by jak ja – sprawdzić, czy Zalewski powie, że prof. Markowski jest w połowie Bułgarem.

Poranna rozmowa Mazurka z Morawieckim. Strasznie dużo ludzi się później oburzało, że była nie taka, jak powinna. Mnie się nie chce oburzać. Mazurek wróci do formy. Albo nie wróci.

3. Byliśmy z pieskiem w lesie koło strzelnicy. Było mroźnie. Sypał śnieżek. Do tego musiałem wziąć udział w pilnej telekonferencji. Na jednym ze skrzyżowań dróg leśnych wielka zamarznięta kałuża pokryta świeżo spadniętym śniegiem wywróciła Bożenę. Przerwałem konferencję i ruszyłem jej na ratunek. Znaczy, nim na dobre przerwałem, już leżałem. W zimie trzeba nosić kurtki z kapturami. Walnięcie tyłem głowy o lód jest wtedy mniej dotkliwe.
Ciekawe, czy ktoś wpadł na pomysł, by pozwać Lasy Państwowe za to, że w zimie nie sypią piaskiem leśnych duktów.

Wieczorem usłyszałem, że ktoś odśnieża chodnik. Od kiedy zrobiono we wsi chodniki, pojawiła się konieczność ich odśnieżania. Wszystko wina PiS-u.

 

15 lutego 2026

1. Zanim się położyłem spać, miałem dyskusję z pieskiem, który postanowił noc spędzać na zewnątrz. Konkretnie, na wejściowych schodach. Co do niego wychodziłem – czmychał, gdzie pieprz rośnie. Miałem wcześniej plan, by zasnąć przed trzecią. Nie wyszło. Dopiero koło czwartej przypomniałem sobie o argumencie kiełbasy drobiowej, który, odpowiednio zastosowany, rozwiązał problem.
Spałem znowu do niemalże południa. I to jest zła informacja, bo kiedy przyjdzie mi lecieć do Warszawy, będę się miał z pyszna.

2. Obudziwszy się koło niemalże południa, przeczytałem nitkę profesora Michty o amerykańskiej edukacji. Kiedy czytam nitki profesora Michty, zawsze najpierw żałuję, że nie są po polsku, o Polsce, później dociera do mnie, że gdyby pisał po polsku, o Polsce, nikogo by nie obchodziły. Generalnie u nas nie ma zwyczaju słuchania mądrych ludzi. W Ameryce ten zwyczaj jeszcze zupełnie nie zanikł. Więc jest szansa, że nitki profesora Michty będą miały jakąś szansę poprawić świat.

Odniosę się do jednej myśli z powyższej nitki:
„Ask yourself why the most ubiquitous colloquialism in American English today is the word «like»? «It’s like, you know, like, and like…» – ad infinitum. This is an untrained mind deprived of logical linearity, grappling for order and meaning, struggling with imprecision.”
Otóż opisywana sytuacja ułatwia życie ludziom o podobnie mizernej znajomości angielskiego, jak moja osoba. Bełkotliwym „It’s like, you know, like, and like…” można przykrywać braki w znajomości wysofistykowanych słówek.

– I to byłby wspaniały finał – Joanna Scheuring-Wielgus zareagowała na to, że Włodzimierz Czarzasty zacząłby pełnić funkcję prezydenta, gdyby Karolowi Nawrockiemu coś się stało.
W takich sytuacjach dociera do mnie, że gdzieś w Polsce żyją ludzie, którzy świadomie podjęli decyzję o tym, by Scheuring-Wielgus była ich przedstawicielem w władzy ustawodawczej. Chciałbym ich kiedyś zobaczyć. Ale wolałbym przez szybkę.

Poeta Filas obejrzał drugi odcinek Wiernikowskiej. Powiedział, że nie warto. Nawet to uzasadniał. W sumie bez potrzeby, bo i tak nie miałem zamiaru. Jeśli mam być szczery, a ja od dzisiaj chcę być szczery, nie obejrzałbym nawet materiału Wiernikowskiej składającego się z rozmów z wyborcami Scheuring-Wielgus.

3. Piesek na spacerze był zadziwiająco grzeczny. Nie ciągnął, nie miał własnej koncepcji na zmianę trasy, a na koniec bez pomocy władował się do samochodu. Chwycił mróz, leśne drogi pokryły się centymetrową warstwą lodu.
Wygląda na to, że wraca zima. I to jest zła informacja.

 

14 lutego 2026

1. W nocy, a nieco dokładniej: nad ranem przeczytałem tweet Mateusza Morawieckiego:
„Do wszystkich rozgrzanych głów, które rzuciły się dzisiaj na Ryszarda Terleckiego: dajcie sobie na wstrzymanie, Panowie. Pan Marszałek ma za sobą ogromne doświadczenie i polityczną drogę o jakiej wielu może pomarzyć (…)”.
Chciałem dodpisać, że pan marszałek ma na swoim koncie również sukcesy innego rodzaju, o jakich wielu by mogło pomarzyć, ale w ostatniej chwili zrezygnowałem. Tweetowanie nad ranem może powodować różne – akurat w tym przypadku – nietrafne interpretacje.

2. Piesek obudził mnie zbyt wcześnie. I to jest zła informacja, gdyż przez większość dnia byłem nieprzytomny.
W lesie, na spacerze, nie wydarzyło się nic specjalnego. Podobnież w Lidlu. No może tyle, że nie naliczyło mi wszystkich obiecanych rabatów. Cóż, w Niemczech kryzys, a każdy orze, jak może.

3. Obejrzeliśmy kolejny odcinek „The Pitt”. Dosłowność tego serialu jest fascynująca.

Na dniach piąta rocznica tego, kiedy mnie dopadł COVID.

 

13 lutego 2026

1. Przy śniadaniu poznaliśmy hiszpańskiego księcia i krakowskiego ułana. Krakowski ułan opowiedział o pomniku Żołnierza Polskiego w Sandau (Elbe). Pomnik, według opowieści ułana, postawili mieszkańcy miasta w podzięce za to, że polscy kawalerzyści, zająwszy miasto, uchronili jego mieszkanki od bliższego poznania bohaterskich żołnierzy radzieckich.
Obejrzałem sobie pomnik w Googlu. Dwujęzyczna inskrypcja brzmi: Żołnierzom I Armii Wojska Polskiego, którzy w dniu 3.V.1945 r. dotarli w okolicy Sandau do Łaby, wnosząc u boku Armii Radzieckiej wkład w wyzwolenie narodu niemieckiego spod jarzma faszyzmu.
W tej wersji historii naziści cierpieli katusze podbici przez faszystów. Nic dziwnego, że w Niemczech na pomysł usuwania pomników nie jest tak popularny, jak u nas. Pomników, które swoją drogą, formą, bardzo podobne są do tych, jakie usuwamy w Polsce.

2. Trenowaliśmy z pieskiem w parku Jordana. Zastanawiające, jak bardzo park zmalał przez ostatnie ćwierć wieku. Piesek do ćwiczeń podchodził ze sporą rezerwą, ale to się ma szansę zmienić.

Mademoiselle Wassermann powiedziała ponoć w Polsce24, że cały Kraków modli się o powrót profesora Majchrowskiego. W jej wypowiedzi brakło oświadczenia – Kraków to ja.
Z kilku przeprowadzonych przeze mnie rozmów wnoszę, że krakowianie nie chcą powrotu czegokolwiek. Chcą zmiany. Bardzo poważnej.

3. Wracaliśmy bez jakichś specjalnych kłopotów. Poza tym, że ze słonecznych 10 stopni w Krakowie dojechaliśmy przez ulewny w sumie deszcz i później mgły, do 0 stopni i delikatnego śniegu na wsi.
Po drodze słuchaliśmy „Trzech Panów K.”. Tym razem nie będę się czepiał Kacpra Kity, choć jako człowiek dobrze pamiętający lata osiemdziesiąte, mam inną definicję komunisty. W mojej Włodzimierz Czarzasty się nie mieści. I mógłbym to w sumie uzasadnić, ale teraz mi się nie chce.
Bardziej zdziwił mnie dr Deutschland sączący spiskową teorię o amerykańskich źródłach informacji o koleżance Czarzastego.
IMHO nie ma w tej sprawie niczego, czego by nie miały nasze służby. Bardziej niż w amerykańską zemstę, uwierzyć mogę we wkurw naszego rodzimego deep state'u.

Swoją drogą, coraz bardziej irytuje mnie dyskusja o Czarzastym. O tym kim jest powszechnie przecież wiadomo. Kolejne rewelacje tej wiedzy nie poszerzają. Wszystkie mieszczą się w nakreślonych wcześniej ramach. Wydaje mi się, że powinniśmy się zająć tym, kto się zgodził na to, żeby Czarzasty został marszałkiem Sejmu. Decyzyjna postać miała dostęp do tych informacji. Miała też narzędzia, by wymóc na Czarzastym zmianę decyzji. I mianowanie na stanowisko marszałka na przykład którejś z w pełni przez niego kontrolowanych dziewcząt, przepraszam osób kobiecych, czy jak tam te osoby się identyfikują.
Czarzasty nie jest jedyną osobą w otoczeniu postaci decyzyjnej, która – nie bójmy się tego słowa – nieco śmierdzi. Aż trudno uwierzyć, że osoba decyzyjna zupełnie do tego nie przywiązuje wagi. Czyżby wciąż żyła w świecie, w którym skończyła się historia?

 

12 lutego 2026

1. W ramach dyskusji o nieszczęsnej Marii Wiernikowskiej grupowo objawili się wielbiciele „Telewizji Objazdowej”. Jeżeli mam być szczery, a ja od dzisiaj chcę być szczery, pamiętam „Telewizję Objazdową”, jako jeden z wykwitów wielkomiejskiego klasizmu. Pierwsze pokolenie miastowych z wypiekami na twarzy ogląda w swoich kolorowych telewizorach, jak pani redaktor pokazuje śmiesznych ich kuzynów, którzy nie mieli takiej determinacji, by się wynieść z prowincji. Daje im to większą siłę, by znosić – excusez le mot – jebanie przez szefów w korpo. Przecież na tym polega ich sukces. Pracują po dwanaście godzin, żeby spłacić kredyty na swoje mieszkanka w apartamentowcach (do niedawna nazywanych blokami), ale są ludźmi sukcesu, bo są inni niż pokazywani przez panią redaktor – nie bójmy się tego słowa – wieśniaki.

2. Kraków piękny, trochę śmierdzi, niestety nie jest po staremu. Byliśmy z pieskiem rano na spacerze. Piesek prawdopodobnie podczas dwóch spacerów nad Rudawą spotkał więcej innych piesków niż przez całe swoje pieskie życie.
Ja z kolei poczyniłem kilka obserwacji na temat ludzi, którzy mają pieski. Otóż ci, którzy poważnie do nich podchodzą, ci, którzy idąc na spacer z psami trenują różne rzeczy, widząc na horyzoncie naszego pieska, jego rozmiar, kaganiec, długość smyczy, uwiązują zawczasu psy swoje i omijają nas dużym łukiem. Natomiast sympatyczne kretynki zbliżają się i pytają, czy piesek jest przyjacielski i chcą, żeby ich piesek zapoznał większego kolegę i razem się pobawili. Trudno powiedzieć, na czym by ta zabawa miała polegać, skoro ja pieska trzymam z całych sił, a tamten zaczyna go z całej siły obszczekiwać.

Krakowski żart. Skoro po tym, jak organizatorom referendum udało się zebrać 40 tys. podpisów, prezydent (w likwidacji) zdecydował się likwidować SCT, to po zebraniu 50 tys. pewnie wycofa się ze wszystkich podwyżek, a po 70 tys. zaproponuje Gibale, swojemu kontrkandydatowi w wyborach, stanowisko wiceprezydenta.
Usłyszałem też, że prezydent Miszalski zachowuje się jak Bronisław Komorowski po pierwszej turze w 2015.


3. Obejrzeliśmy po odcinku „Rycerza Siedmiu Królestw” i „The Pitt”. Pierwszy dostarcza wiele radości, gdyż autorzy wychodzą naprzeciw wyobrażeniom o porządnej rycerskiej historii. W drugim autorzy pozbierali wszystkie najgorsze historie z SOR-ów i prezentują je w kolorze, w UHD. Dziękujmy Bogu, że nie ma jeszcze technologii, która byłaby w stanie odwzorowywać zapachy.

 

11 lutego 2026

 

1. W związku z tym, że pana Kożuszka obejrzałem wieczorem, dzień zacząłem od wywiadu z sędzią Przymusińskim. Nim zaczął się właściwy wywiad, pana sędziego zaczepił Kuba Szymczuk, zadając serię idiotycznych pytań. Natychmiast przypomniał mi się czytany w przeddzień wywiad z Aleksandrem Kwaśniewskim.
O sędzim Przymusińskim nie napiszę, co sądzę, gdyż nie chcę ryzykować, że kiedy stanę kiedyś jeszcze przed jakimś sądem, okaże się iż sąd może nie podziela mojego na ten temat zdania. Przeczytałem niezły w sumie wywiad z panią Owcą. Przeczytałem i dotarło do mnie, że czuję niedosyt. Jak to możliwe, że krakowski właściwie dziennikarz, krakowskiej pani polityk nie zadaje jednego choć pytania o krakowskie referendum?

2. Dzień sponsorowały trzy literki. R, B i N. Słuchałem komentujących komentatorów. Miałem nawet plan, żeby rozpisać się na ich temat, ale jest prawie druga w nocy i mi się nie chce.
Napiszę więc tylko trochę.
Obrady RBN są oklauzulowane. Czyli żaden z opowiadających o nich dziennikarzy nie ma bladego pojęcia, jak naprawdę wyglądają. Mogą powtarzać to, co usłyszeli od uczestników, którzy, nie mają interesu, żeby mówić, jak wyglądają. Mają nawet interes, żeby nie mówić.
Prezydent może zapraszać na RBN kogo chce i rozmawiać o czym chce, jeżeli tylko uważa, że temat ma związek z bezpieczeństwem.
SAFE może być ściemą. Wydawanie europejskich pieniędzy często jest robione w idiotyczny sposób. Byle tylko wydać. Istnieje poważne niebezpieczeństwo, że za SAFE będzie można kupić jedynie na przykład niemieckie czołgi z dostawą w 2075 roku. Fajnie by było, gdybyśmy poznali konkrety, bo zdarza się, że wydawanie pieniędzy w europejski sposób jest niemądre. Niemądre, lecz uzasadniane w trudny do obalenia sposób: musimy szybko wydać, bo przepadną.
O Czarzastym już pisałem. Naprawdę w każdej chwili może się poddać sprawdzeniu. Chyba że nie może. A to by była zła informacja.

3. Pół dnia jechałem do Krakowa. Dojechałem. Chodziliśmy z pieskiem wzdłuż Rudawy. Znowu były dziki. Musiałem chwilę po Krakowie jeździć. Nie jest to ani łatwe, ani przyjemne.
Tymczasem prezydent Miszalski zaczął zwalniać współpracowników. Post na ten temat zakończył hasztagiem #WielkaKorekta.
– Wielką korektę to zrobią Panu mieszkańcy Krakowa – skomentowała Bestia z Kutna. Robiąc – rzecz jasna – słusznej wielkości ratio.